O liturgi

Jakie są części Mszy świętej?

1. Obrzędy wstępne
* Procesja na wejście
* Ucałowanie ołtarza
* Okadzenie ołtarza i krzyża (tylko podczas uroczystej Mszy świętej)
* Znak krzyża i pozdrowienie ludu
* Akt pokuty
Są rożne formy uznania własnej grzeszności:
– „Spowiadam się” (tzw. „Confiteor”) – człowiek uznaje swój grzech i wyraża żal, co przejawia się słowach „moja wina” i w geście bicia się w piersi
– tropy kyrialne – przyzywanie miłosierdzia Bożego, ale również uwielbienie Jezusa. Trzy wezwania kończą się słowami: „Zmiłuj się nad nami”, które powtarza lud. Po tej formie aktu pokuty opuszcza się śpiew Kyrie eleison
– forma dialogowana: „Zmiłuj się nad nami, Panie” – „Bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie” (por. Jl 2,17); „Okaż nam, Panie, miłosierdzie Twoje” – „I daj nam swoje zbawienie” (por. Ps 85,8)
– aspersja – krotka modlitwa pobłogosławienia wody, po której następuje pokropienie ludu. Aspersja przypomina chrzest, który był wyzwoleniem z grzechu. Można ją stosować tylko w niedzielę, bo ma charakter chrzcielny z racji na wspomnienie zmartwychwstania. Po aspersji opuszcza się śpiew Kyrie eleison
Po uznaniu grzechu następuje absolucja „Niech się zmiłuje...” – tylko po aspersji ma ona inną formę
* Kyrie elejson – wezwania: „Panie, zmiłuj się nad nami”. Takimi słowami w starożytności witano przybywającego króla lub wodza, który odniósł zwycięstwo. Aklamacja ta nie ma więc charakteru pokutnego, ale stanowi uwielbienie Zwycięzcy – Chrystusa, który pokonał śmierć, piekło i szatana
* „Chwała na wysokości Bogu” – hymn ten jest uwielbieniem Boga, wykorzystywano go najpierw w liturgii uroczystości Narodzenia Pańskiego, później stał się bardzo popularny i śpiewano go bardzo często, obecnie jest śpiewany w święta, uroczystości i niedziele (oprócz Adwentu i Wielkiego Postu)
* Kolekta – jest to pierwsza tzw. modlitwa prezydialna, czyli taka, którą kapłan zanosi w imieniu ludu do Boga. Celebrans „zbiera” niejako modlitwy wszystkich wiernych, stąd nazwa – od łacińskiego czasownika colligere – „zbierać”. Po wezwaniu „Módlmy się” winna nastąpić chwila ciszy, aby każdy uczestnik liturgii mógł wypowiedzieć w myśli intencję, z jaką przyszedł na Eucharystię

2. Liturgia słowa:
* Pierwsze czytanie
* Psalm responsoryjny
* Drugie czytanie (tylko w niedziele i uroczystości)
* Aklamacja "Alleluja" i Werset przed Ewangelią
* Ewangelia
* Homilia
* Wyznanie wiary (tylko w niedziele i uroczystości) – zwane także Credo (co po łacinie oznacza „Wierzę”) służy potwierdzeniu, że w usłyszanym przed chwilą słowie naprawdę przemówił do wiernych Bóg. W uroczystości Narodzenia Pańskiego i Zwiastowania Pańskiego powinno się przyklękać na zdanie: „I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem”. Natomiast podczas każdej innej Mszy, na której recytowane jest Credo, należy na wymienione wyżej słowa skłonić głowę. Gest ten wyraża szacunek wobec Tajemnicy Wcielenia
* Modlitwa powszechna – wśród intencji modlitewnych powinny obowiązkowo znaleźć się cztery następujące: za Kościół, za rządzących państwami i zbawienie świata, za ludzi znajdujących się w jakiś potrzebach oraz za miejscową wspólnotę (czyli „za nas samych”). Należy uwzględnić również okoliczności danej Mszy (rocznice, sakramenty towarzyszące Eucharystii itp.)

3. Liturgia eucharystyczna:
* Modlitwa nad darami
* Modlitwa eucharystyczna
* Prefacja
* Święty, święty
* Wspomnienie tajemnicy dnia (w niedziele i niektóre uroczystości )
* Epikleza
* Konsekracja
* Aklamacja po przeistoczeniu
* Anamneza
* Modlitwa ofiarnicza
* Epikleza komunijna
* Modlitwy wstawiennicze za Kościół, za żyjących i zmarłych
* Doksologia końcowa

4. Obrzędy komunijne:
* Wezwania do Modlitwy Pańskiej
* Modlitwa Pańska
* Embolizm
* Znak pokoju
* Baranku Boży
* Komunia święta
* Uwielbienie po Komunii
* Modlitwa po Komunii
5. Obrzędy zakończenia:
* Dialog "Pan z wami"* Błogosławieństwo 
Okresy Liturgiczne


Okres Adwentu

Od czwartej niedzieli przed 25 grudnia do 24 grudnia włącznie.

Okres Narodzenia Pańskiego
Od 25 grudnia (Boże Narodzenie) do soboty po 6 stycznia włącznie.

Okres Wielkiego Postu

Od Środy Popielcowej do Niedzieli Palmowej rozpoczynającej Wielki Tydzień (40 dni).

Okres Wielkanocny
Od Niedzieli Zmartwychwstania do soboty przed Uroczystością Zesłania Ducha Św.

Okres zwykły w ciągu roku

* część pierwsza - od niedzieli po 6 stycznia do wtorku przed Środą Popielcową,* część druga - od poniedziałku po Uroczystości Zesłania Ducha Św. do soboty przed I Niedzielą Adwentu. 
Kolor szat liturgicznych
W liturgii Kościoła wprowadzenie różnych kolorów opierało się na ich wymowie symbolicznej, powszechnie znanej i przyjmowanej.

Pierwsze ślady reguł liturgicznych odnoszących się do kolorów, pochodzą z IX wieku. W XII w. w Rzymie ustalił się pewien zestaw kolorów liturgicznych. Na początku XIII w. zestaw ten opisał papież Innocenty III (+ 1216). Od tego czasu nie było większych zmian w doborze kolorów liturgicznych. W najnowszym, obecnie używanym mszale Pawła VI czytamy: "Co do koloru szat liturgicznych należy zachować tradycję" (nr 308).

Kolor biały

Kolor biały symbolizuje czystość, niewinność, radość i światło oraz nastrój świąteczny. Szat liturgicznych koloru białego używa się:
  • w Oficjach i Mszach Okresu Wielkanocnego i Narodzenia Pańskiego,
  • w święta i wspomnienia Chrystusa Pana z wyjątkiem tych, które dotyczą Jego Męki,
  •  w święta i wspomnienia Najświętszej Maryi Panny,Świętych Aniołów,Świętych - którzy nie byli męczennikami,w uroczystość Wszystkich Świętych (l listopada),św. Jana Chrzciciela (24 czerwca),
  • w święta św. Jana Ewangelisty (27 grudnia),Katedry św. Piotra (22 lutego) i Nawrócenia św. Pawła (25 stycznia).
Kolor biały może zastępować wszystkie inne kolory.


Kolor czerwony


Kolor czerwony jest znakiem walki i krwi, męczeństwa, jak również ognistych języków, w postaci których Duch Świętych zstąpił na apostołów w Wieczerniku.

Szat liturgicznych koloru czerwonego używa się w niedzielę Męki Pańskiej (Palmową), 
  1. w Wielki Piątek, 
  2. w niedzielę Zesłania Ducha Świętego, 
  3. w Mszach ku czci Męki Pańskiej, 
  4. w główne święta Apostołów i Ewangelistów 
  5. dni Świętych Męczenników.


Kolor zielony


Kolor zielony symbolizuje nadzieję, młodość, sprawiedliwość oraz odrodzenie.

Szat liturgicznych koloru zielonego używa się w niedziele i dni powszednie Okresu Zwykłego.

Kolor fioletowy


Kolor fioletowy wskazuje na oczekiwanie na spotkanie z Jezusem i na ducha pokuty. Symbolizuje również żałobę oraz godność (np. strój biskupa czy prałata). Używany jest 
  • podczas Adwentu, 
  • w Wielkim Poście
  • w mszach za zmarłych. 
Można używać go zamiast czarnego.


Kolor czarny


Kolor czarny oznacza żałobę i pokutę. Może być używany we wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych (2 listopada) i podczas Mszy pogrzebowych dorosłych.


Kolor różowy


Kolor różowy podkreśla radość z bliskości Pana i przerwę w dyscyplinie pokutnej. Używany jedynie w trzecią niedziele Adwentu (niedziela Gaudete) i czwartą niedziele Wielkiego Postu (niedziela Laetare).


Kolor złoty

Kolor złoty jest używany wymiennie - zastępuje wszystkie inne kolory liturgiczne, poza fioletowym i czarnym. Ponadto stosowany jest w czasie najważniejszych, uroczystych celebracji. Kolor złoty symbolizuje bowiem bogactwo i honor.
Twoja strona firmowa - szybko i za darmo!